Echte verbinding. Geen filter. Geen algoritme. 

 Een zondag in augustus. Het was warm en de zon liet zich geregeld zien. Mijn boeken? Die lagen te shinen op de Deventer Boekenmarkt.

Twee jonge vrouwen schuifelen voorbij mijn kraam. Rug gebogen onder een tas vol boeken. Jullie hebben wat te doen zeg! flap ik eruit. Ze lachen en antwoorden in koor: Voor de vakantie.

Tien minuten later sta ik nog steeds te praten met deze twee geweldige dames die, in plaats van te swipen en te scrollen, papieren pareltjes verzamelen voor hun vakantiekoffer.

Met verbazing observeer ik ze. Ze zijn begin twintig en hebben blijkbaar geen last van de telefoon die aan hun hand (en de vaak bijbehorende bult in de nek) gegroeid is.
Sterker nog, de één heeft in haar studentenkamer zelfs een slaapbank neergezet zodat er plek was voor… een boekenkast!

Mijn schrijvershart maakte een salto en ben trots dat SWIPE ‘liefde’ straks op haar plank mag staan.

Tijdens het schrijven van SWIPE ‘liefde’ merkte ik al dat ik steeds vaker met mijn ogen rolde bij social media. Niet door de technologie zelf hoor, maar door wat het met mensen doet. Gisteren keek ik, bij hoge uitzondering, weer eens het journaal. (Ja, op een scherm, ik weet het…)

Daar zag ik een item over een nieuwe hobby: voetbalspelende robots. Geen grap. Dus… 22 mensen zitten op een stoel met een controller in de hand een stelletje robots te besturen die tegen een bal trappen. Dat is de overtreffende trap van gamen, vind ik.

En dan verbaasd zijn dat we te weinig bewegen, mentale diagnoses de pan uit rijzen en het begrip ‘burn-out’ een onderdeel van dagelijkse conversaties is! Kom op.

Maar goed, ik wijk weer eens af…terug naar de boekenliefde.

De dames vertelden dat ze ook een e-reader hebben, maar toch het liefst een écht boek vasthouden. Omdat er niets gaat boven de geur van papier, het gewicht in je hand en de voldoening van een omgeslagen bladzijde. I feel you, girls.

En guess what: in het afgelopen jaar zijn er in Nederland maar liefst 15 nieuwe boekwinkels geopend. Denk je nu: dat is weinig, of denk je: zooo dat is veel?

Het lijkt misschien weinig, maar in een tijd waarin fysieke winkels eerder sluiten dan openen, is dit een klein wonder. Zeker als je bedenkt dat de gemiddelde nieuwe winkel tegenwoordig een bubble tea bar, een nagel- of massagesalon of een kapperis! 

Ik heb deze zondag genoten, echt!

Van de gesprekken, de verhalen, de blije gezichten.

Van een vrouw die van auteur naar auteur liep om handtekeningen te verzamelen. Uiteraard grapte ik: “Die van mij moet je goed bewaren hoor, die is later goud waard.” (Een beetje zelfspot kan nooit kwaad, toch?)

Wat me het meeste opviel? Ik heb amper mensen op hun telefoon gezien.

Alleen even snel een Tikkie om af te rekenen. Praktisch. Kort. Niet om je realiteit uit te vluchten, maar om er even snel iets in te fixen.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen hekel aan schermen. Integendeel, mijn hele boek SWIPE ‘liefde’ zou niet bestaan zonder dat ding. Maar balans, mensen. Het is allemaal balans.

En die zondag zag ik die weer even: mensen lachen, bladeren, praten, snuffelen tussen boeken alsof het truffels zijn.

Dus ja, ik ging die avond naar huis met een lege boekedoos, een vol hart en een hoofd vol inspiratie.En spierpijn in m’n kaken van het lachen.

Ik genóót. Van échte verbinding. Zonder filter. Zonder algoritme. Gewoon mens tot mens.

En een boek ertussenin.