Ik ben niet boos, moe of ongezellig. Ik ben gewoon vol!

 Mam, waarom ben je nu ineens zo sjaggo?

Of:

Je zei toch dat je goed geslapen had, hoe kan het dan zijn dat je nu al moe bent?

Tja. Goeie vragen.

Voor mensen zonder ADHD is overprikkeling al een uitdaging. Voor een ADHD-hoofd dat standaard op standje glitterdiscobal draait, is het een regelrechte valkuil.

Neem gisteren.

De kinderen hadden nieuwe schoenen nodig. Leuk dat ze vakantie hebben, maar de bank vormt ze langzaam om tot opgebaarde wezens met een hartslag.

Dus: op naar het winkelcentrum. Want dát is natuurlijk de ultieme plek om te ontstressen (not)

Schreeuwende kinderen, in iedere winkel harde muziek, gillende reclameborden, felle lichten en mensen die zonder pardon tegen je opbotsen om die éne afgeprijsde gymp nog nét voor je neus weg te grissen.

Ik had mijn oordoppen niet bij me. Normaal draag ik die dus. Ja, echt. Gewoon, tijdens het winkelen. Vrienden verklaren me soms voor gek maar hé, ze werken.

Een vriendin tipte me ze ooit op Schiphol, toen ik transformeerde in een soort opgefokt agressieve heks vanwege de hoeveelheid, vond ik, irritante reizigers die hun hersenen en gezond verstand vergeten waren in hun koffer te doen. Sindsdien heb ik altijd oordoppen bij me.

Behalve gisteren.

Nog voor ik in de auto stapte wist ik al van mijn sociaal batterijtekort. De avond ervoor was ik namelijk uit eten geweest met vrienden. Heel gezellig maar daardoor ging ik overprikkeld naar bed en werd uitgeknepen wakker. Maar ja…kom op Frank, niet zeiken, de kinderen willen ook wat. Dus hoppa, daar ging ik en na drie uur gewinkeld te hebben, strompelde ik de auto in.

Op. Leeg.

In een eerdere blog beschreef ik mijn brein als een volle wasmand waar je uit probeert op te vouwen maar iemand blijft er non-stop nieuwe shirts en onderbroeken ingooien waardoor de bodem nooit in zicht komt.

En zo voelt het ook in een winkelcentrum.

Overprikkeling bouwt zich op als een toren van Jenga. Elke prikkel is een blokje erbij. Je weet dat ‘ie gaat omvallen. De vraag is alleen: wanneer.

Gelukkig weet ik inmiddels wat helpt. Voor mij is dat natuur. Geen mensenmassa, geen lichten, geen yoga, geen mediatie, maar wel lucht, uitzicht, ruimte. Ik wil graag van me af kijken. Alleen zijn.

Reizen ontspant me. In bijvoorbeeld Zuid-Europa leef je veel meer op gevoel. Daar lijkt het wel dat niemand hysterisch achter z’n to-dolijst aanloopt. En dat heb ik nodig.

Veel mensen denken bij ADHD aan druk gedrag, snel praten, enthousiasme. En ja hoor, guilty. Maar de achterkant daarvan is chronische vermoeidheid. Het constante aanstaan kan je opbreken.

Daarom heb ik veel me-time nodig. Wat veel mensen dan weer niet begrijpen. Huh? Jij bent toch altijd gezellig en een mensen-mens?” Ja, dat ben ik zeker maar dat kost ook energie. En geloof me,  als mijn wasmand een tijd lang te vol is, dan ben ik níét gezellig. (Vraag maar aan mijn kinderen :))

Anderen scrollen zich suf in de hoop rust te vinden (spoiler: het tegenovergesteld is waar).

Ik?

Om 7 uur in de ochtend wandel ik door het park. Ik staar naar bomen. Ik schrijf. Werk wat aan de workshop ‘Profieltekst schrijven voor online dating’ die ik op 30 september samen met Hanny Schoonderwoerd van Uitgeverij Klare Taal geef.

En terwijl er niemand thuis is… typ ik dit met mijn noise cancelling oordoppen in.