Liever lui dan moe!

Ik kijk eigenlijk nooit echt tv. Streamingdiensten draaien bij mij thuis eerder overuren.

Maar opeens zat ik naar de aflevering van Eva Jinek van 23 mei te kijken.

Het ging over AI. Je weet wel, kunstmatige intelligentie. Slimme computers die alles sneller, beter en efficiënter kunnen dan wij, mensen. Ze kunnen straks ziektes genezen, diagnoses stellen, boeken schrijven, muziek componeren en misschien zelfs wel de wereld redden.

Dat is best indrukwekkend. Of eigenlijk ook: best eng.

Want als het de wereld kan redden, kan het deze naar mijn idee net zo makkelijk kapot maken.

Een basisinkomen voor iedereen klinkt heerlijk. Meer tijd voor de zorg? Fantastisch! En als AI straks een medicijn tegen kanker vindt, ben ik de eerste die hard klapt en juicht.

Terwijl ik het keek, dacht ik ook: En wij dan? Waar blijven wij, de mensen, in dit grote slimme verhaal?

Op dit moment moet AI, AI controleren, want wij, mensen, kennelijk simpele zielen, kunnen de snelheid en intelligentie niet meer bijbenen.

Wisten jullie dat het menselijk brein van nature lui is? Echt waar. Dat is geen belediging, maar gewoon hoe we geprogrammeerd zijn. Ons lijf en hoofd zoeken altijd de weg van de minste weerstand.

Wanneer je aan krachttraining doet en je bijvoorbeeld begint met 1 kilo gaat je lichaam als een malle aan het werk om die kilo zo makkelijk mogelijk te kunnen bewegen. Vervolgens voegen we er nog een kilo aan toe… hetzelfde verhaal.

Het lichaam past zich zo snel mogelijk aan, zodat het geen moeite meer kost. Hetzelfde dus ook andersom. Hoe minder we doen, hoe minder we willen doen. Lui dus.

En dan komt AI, die alles lekker voor ons uit handen neemt. Je hoeft niks meer op te zoeken, niks meer te onthouden, geen keuzes meer te maken. Heerlijk toch?!

Dat klinkt misschien als vrijheid maar het is ook een beetje gevaarlijk. Want als je niet uitkijkt, raak je langzaam het contact met je eigen denken, voelen, weten kwijt.

We zien het overal om ons heen. Social media, AI, algoritmes die bepalen wat je ziet, wat je denkt, wat je koopt. We klikken gedachteloos door. We laten ons voeden, sturen en verleiden. Uren van ons leven verliezen we met scrollen en swipen. 

Eigenlijk zou een van de grootmachten op de ‘AI-ontwikkel’ pauzeknop moeten drukken. Maar niemand durft dat. Want stel je voor dat de een stopt, dan gaat de andere grootmacht door. Dus laten we AI verder ontwikkelen. Leren. Sneller. Met de dag wordt het slimmer.

Maar is slimmer ook beter?

Begrijp me niet verkeerd: ik ben geen technologiehater. Ik vind AI heel fascinerend!

Het inspireert me, daagt me uit, maakt dingen mogelijk die vroeger ondenkbaar waren.

En ik, als dyslect, maak er ook met regelmatig gebruik van. Het is ideaal om mijn taalfouten en foutieve zinsopbouwen eruit te halen. Maar ik vergeet mezelf hierin niet (meer) en ik hoop dat jij dat ook niet doet. Dat je zelf blijft nadenken. Blijft voelen en niet AI jouw gevoel laat analyseren. Blijf wel mens!

Ik zie mezelf, zoals Alexander Klöpping in Jinek zei, prima zitten op een bankje, in het zonnetje. Gitaar in m’n handen, heerlijk tokkelen en muziek maken de hele dag. 

Wel moet ik dan eerst leren gitaarspelen.

Misschien kan AI me helpen. 😉