Hoe dan?
Hoe dan?
Ik zit in de trein, en tegenover mij zit een jonge vrouw. Nou ja… jong… officieel nét volwassen. Wel nog zonder de wallen, plooien en rimpels van iemand die al een halve eeuw op deze aardkloot rondhuppelt.
Mijn blik blijft hangen bij haar handen. Hoe ze haar flesje bubbelwater openmaakt. Een verdwaalde haarlok uit haar gezicht veegt. Een overduidelijk nepwimper omhoog krult en hoe ze haar vriend even langs zijn been strijkt.
(Tenminste… ik neem aan dat het haar vriend is. Maar dat kun je tegenwoordig ook niet meer met zekerheid zeggen. Of het een hij, zij, hen, them of they is. Maar goed, daar hebben we het nu niet over…)
Terug naar haar handen. Want ja, ik zit dus te staren. Naar… haar nagels.
Mijn brein, dat in plaatjes denkt, slaat ondertussen op hol. ADHD, hè!?
Hoe doet ze computerwerk met die nagels? Of haar haar? Veel verder dan een paardenstaart of vlecht kom ik zelf niet…
Dus daar zat ik. Met grote ogen kijk ik naar haar handen. Mijn blik glijdt omhoog, naar haar haar. Zou ze kapster zijn? Want dat zat verdomd kunstig opgestoken.
Maar iemand met die nagels zou je toch niet graag je haar door willen laten wassen?
Modeadviseur? Misschien. Maar hoe sla je dingen op een kassa aan, dan?
Masseuse? Lijkt me sterk. Tenzij je behoefte hebt aan een massage met krassen en sneetjes. Ach, sommigen vinden dat vast lekker.
En dan ineens, totaal ongewild, komt er een gedachte die ik niet meer kan stoppen.
Ik zie haar naar het toilet gaan. Gaan zitten. Papier afscheuren… en… uh… hoe dan?
Op dat moment besef ik dat mijn gezicht waarschijnlijk nét iets te veel zegt over wat er in mijn hoofd omgaat, dus snel kijk ik uit het raam.
Gelukkig, station Breda. Tijd om uit te stappen, voordat mijn nieuwsgierigheid zich officieel kwalificeert als creepy.
Terwijl ik opsta, knik ik vriendelijk en wens hen een fijne dag.
Ze zal vast gedacht hebben: Wat een rare gast. En eerlijk? Dat snap ik. Mocht je dit ooit lezen: mijn excuses!
Maar serieus… hebben jullie nooit nagedacht over hoe dat werkt, met die lange puntnagels?
Toch?
“Lange nagels zijn als high heels voor je vingers.
Prachtig.
Vreselijk onpraktisch en je vraagt je constant af waarom je dit jezelf aandoet.
– Anoniem –