Burn-out: Wat een ellende is dat zeg!

Mij overkomt dat niet! Serieus, mij zou dat niet overkomen, dacht ik.

Burn-outs waren voor de anderen, voor mensen die écht te veel werkten, niet voor iemand die zich dacht te kunnen blijven voort slepen op koffie en een overdosis zelfmotivatie. Maar, ook aan mij zaten grenzen. Een Antal jaar geleden ging het mis. 

Ik herinner me die ochtend nog goed. Na weer een slapeloze nacht stapte ik uit bed…Tenminste…dat was ik van plan.

Mijn lichaam zei: “nope, bedankt!”

Ik weet nog dat ik dacht: ‘Nou doe niet zo stom. Kom op!

Maar in plaats van iets zinnigs te doen, kon ik daar zittend op de rand van mijn bed, alleen maar huilen. Alles deed me pijn. Het was alsof ik letterlijk was opgebrand. En dat was precies wat er aan de hand was.

Een burn-out is niet alleen heftig, het is een metamorfose van (onderschat) formaat.

Je gaat erin als de ene versie en komt eruit als een totaal andere persoon. Ja, echt!

Twee jaar na die dag, was ik nog niet helemaal oké. Maar ja, hey…de schoorsteen moet blijven roken, toch? 

Wat mij brengt op de bureaucratische wonderen waar ik toen mee te dealen kreeg. Mijn ziektewet periode was afgelopen maar omdat volgens het UWV mijn eerder verdiende uurtarief nagenoeg gelijk was aan het uurloon van postbezorger of assemblagemedewerker, werd mijn WIA aanvraag afgekeurd. Dat soort functies waren ook de enige waar ik op mocht gaan solliciteren, vanwege de aard van mijn burn-out.

Ik heb geprobeerd logica in deze uitleg te vinden, maar de mensen bij het UWV leven denk ik in een ander universum. Geloof mij, als dat is wat een postbezorger of assemblage medewerker verdient, zouden deze werkgevers geen problemen hebben om mensen te vinden voor die functies!

En oja…dat vergeet ik nog te vertellen; door de problemen rondom mijn voet mocht ik van het UWV ook niet langer dan 30 minuten lopen of staan aaneengesloten met een maximum van 4 uur per dag. Ik moest stress vermijden en in contact komen met klanten was geen optie. Uh…

Oke…ik liet het maar even los want in verweer gaan, ging mij niet helpen. 

Terugkomend op de burn-out.

Maar wat is dat nu eigenlijk, een burn-out? Volgens de Dikke van Dale is het: “de toestand van geestelijke uitputting ten gevolge van langdurige stress.”

Dat is ook echt wat je voelt als je in die situatie zit. Jarenlang in een overlevingsmodus, altijd maar doorgaan, maar jezelf compleet verliezen in de chaos van de maatschappij. Alles móet, iedereen heeft een mening en ondertussen vergeet je jezelf compleet.

Het terugvinden van jezelf is geen sprint, maar eerder een marathon (met heel veel ups, downs en tranen)

En hier komt de crux: weet je wat mij het meest geholpen heeft buiten heel veel rust nemen, zoveel mogelijk van buitenlucht genieten en heel heel heel veel praten? Energetische healings.

Dus wees niet bang voor het “zweverige”. Ik spreek uit ervaring. Het werkt!

Gedurende het herstel woonde ik in Spanje en had ik een fantastische energetische healer gevonden. Tracey Webb.
(Zie ook mijn retreats in Zuid-Spanje; Phoenix-Retreats)

Haar healingen waren voor mij zo krachtig, brachten mij zo veel rust en evenwicht dat ik dacht: hé, dat gun ik anderen ook!

Dus ja, ik ben me gaan verdiepen, heb certificaten behaald in Reiki, Chakra Balancing en DNA Theta Healing want nu wil ik dat voor jou doen!

Dus… wil jij de connectie met jezelf weer terugvinden? Wil je weer rust voelen en echt ervaren wat je voelt, in plaats van jezelf te overtuigen wat je zou moeten en horen voelen? 

Stuur me een bericht voor de beschikbare tijden en ik kijk ernaar uit om samen met jou weer die balans te herstellen. 

Want geloof me, je hebt het verdient om weer in verbinding te komen met jezelf.