Mijn zorg-gen gaat met pensioen.

  Ik merk dat ik aan het veranderen ben en ik vermoed dat veel vrouwen van mijn leeftijd dit vast herkennen.

Met of zonder ADHD.

Vroeger trok ik me best aan van wat anderen vonden, zeiden en deden. Het leek misschien alsof dat niet zo was, maar echt… ik trok het me wél aan.

Ik trok ook aan anderen. Ik zocht contact. Miste geen feestje of verjaardag. Was overal bij en slikte mijn mening en ideeën zo vaak in dat ik inmiddels vermoed dat het niet alleen de overgang is waardoor ik ben aangekomen. Misschien zijn al die onuitgesproken woorden gewoon op mijn heupen, buik en billen gaan zitten.

Tegenwoordig denk ik steeds vaker: weet je wat? Het is goed.

Zoals Mel Robbins zegt: Let them!

Ik trek me gewoon terug. Niet boos. Niet om iemand te straffen maar omdat ik steeds minder zin en energie heb om overal en iedereen achterna te gaan.

Dan zit ik lekker met mijn dekentje op de bank en vind ik het allemaal wel best. Filmpje… kopje thee. Laat mij maar met rust!

FOMO? Totaal geen last meer van!

Nou ja, meestal dan. Als het om een luchthaven of een reis gaat, is mijn angst om iets te missen ineens volledig terug.

Héél selectief, die persoonlijke ontwikkeling.

Ze zeggen dat dit een voordeel van de overgang is.

Dat het zorg-gen, het door-iedereen-aardig-gevonden-willen-worden én voortdurend-rekening-houden-met-anderen-gen, ergens in deze levensfase met pensioen gaat.

En eerlijk? Ik begin het te begrijpen.

Jarenlang bezig zijn met wat anderen denken, vinden of nodig hebben. Jezelf aanpassen, je mening inslikken en vooral zorgen dat iedereen tevreden is.

Tot je op een dag denkt: What about me?

Misschien komt er een moment waarop je gewoon minder behoefte hebt om jezelf voortdurend uit te leggen. Waarop je niet meer overal bij hoeft te zijn en niet iedere stilte hoeft op te vullen.

Ieder nadeel heeft zijn voordeel, toch?

Al moet ik er inmiddels ook voor waken dat mijn nieuwe talent voor terugtrekken niet uitmondt in vereenzaming.

Want een sociaal leven is best gezellig.

Zolang ik er maar niet te veel moeite voor hoef te doen! 😉