Is je mening uiten levensgevaarlijk aan het worden?

  Charlie Kirk. Ken je hem?

Het is een naam die bij veel mensen meteen een bepaalde emotie oproept. Voor de één was hij een held die hardop zei wat hij vond, voor de ander een provocateur die zich ongenuanceerd uitte.

Zelf heb ik wel eens filmpjes van hem gezien. Altijd viel me op dat hij stevig in de discussie zat. Fel, regelmatig onderbrekend en vaak prikkelend. Hij liet zich niet het zwijgen opleggen.

En nu? Nu is hij doodgeschoten. Niet omdat hij een misdaad pleegde. Niet omdat hij iemand schade berokkende. Nee… omdat hij zijn mening uitsprak.

Wat mij zorgen baart, is dat het tegenwoordig bijna normaal is geworden om een ander die je niet mag of wiens woorden je niet aanspreken, geen weerwoord te geven maar een klap. Of er zijn ontwijkende blikken, wegdraaiende hoofden.

Gisteren zag ik nog op social media een filmpje: een vechtpartij voor een bibliotheek in een Nederlandse stad. Een groep jonge jongens sloeg één jongen in elkaar. Met z’n allen tegen één.

Het meest schokkende? Een groep keek toe. Niemand greep in. Waarom? Angst. Bang om zelf geslagen te worden. Of erger nog: neergestoken.

Het zegt veel over de tijd waarin we leven. Niet alleen de agressie groeit, maar ook de angst van de meerderheid. Die liever zwijgt. Uit bescherming voor zichzelf.

Natuurlijk, meningen botsen. Zeker wanneer het gaat over gevoelige onderwerpen zoals gender, religie, identiteit en politiek.

Charlie Kirk ging veelvuldig gesprekken aan over gender met studenten. Jongeren die zichzelf nog aan het ontdekken zijn. Man, vrouw, queer, non-binair of iets daartussen. Hij was uitgesproken en fel. Soms onsympathiek. Maar maakt dat hem een doelwit?

We lijken te zijn beland in een tijd waarin ‘meningen’ zwaarder wegen dan mensen. Meningen zijn verschillend. Staan soms haaks op elkaar.

Maar moeten we elkaar dan letterlijk het zwijgen opleggen?

Ik dacht altijd dat de lessen uit de geschiedenis, zoals bijvoorbeeld Martin Luther King, de burgerrechtenbeweging, de roep om gelijkwaardigheid, ons verder zouden brengen. Dat discriminatie langzaam zou verdwijnen.
Maar eerlijk gezegd: waarschijnlijk niet.
Net zoals religieuze tegenstellingen blijven bestaan. Net zoals er altijd verschil van mening zal zijn over identiteit, man-vrouwrollen of het complete alfabet aan gendertermen.

Toch voelt het alsof er een nieuwe norm sluipt in onze samenleving: wie iets zegt wat een ander niet zint, loopt risico. Risico op scheldpartijen. Risico op klappen. En in het uiterste geval: risico om het einde van de dag of de nacht niet meer te halen.

Maar wat verliezen we als niemand meer durft te spreken? Als angst ons de mond snoert of geweld dat doet? En laten we eerlijk zijn: social media werkt hier ook niet echt aan mee.

Ik schrijf dit blog dit niet om Charlie Kirk te verheerlijken. Soms irriteerde ik me enorm aan zijn stijl maar ik geloof niet dat hij zijn leven had moeten verliezen.

Misschien is dát wel de echte uitdaging van deze tijd: niet het gevecht tegen AI of Social media maar inzien en accepteren dat verschil geen bedreiging is.

Als we nu gewoon eens iedereen laten zijn wie hij of zij wil zijn. Laten zeggen wat hij of zij wil. Laten geloven in wie of wat hij of zij gelooft…wordt de wereld dan niet een stuk leuker?

Want één ding weet ik zeker: schieten en slaan lossen nooit een meningsverschil op!