RSD: Je wordt niet altijd verlaten.

  Veel ADHD’ers zijn loyaal. Extreem loyaal.

Niet van het type: ik stuur je een verjaardagskaartje en als ik tijd heb, bel ik je nog wel.

Nee, van het type: als jij midden in de nacht met een lekke band langs de snelweg staat, komen ze je halen. Pyjama nog aan, drie provincies verderop, morgen om zes uur weer op. Geen probleem.

Want als je eenmaal in hun hart zit, dan zit je daar.

Maar die loyaliteit heeft ook een keerzijde.

RSD staat voor Rejection Sensitive Dysphoria: de intense gevoeligheid voor afwijzing die veel mensen met ADHD ervaren.

RSD is voor mij misschien wel het minst leuke aan ADHD.

Iemand zegt een afspraak af, geeft kritiek of reageert anders dan normaal.

Voor de ander is dat misschien gewoon een mededeling. Voor jouw brein is het tijd voor een complete reconstructie van alles wat er ooit is gezegd en gebeurd, inclusief een evaluatie van je eigenwaarde.

Heb ik iets verkeerd gezegd?
Ben ik te veel?
Vindt diegene me niet meer leuk?
Zie je wel, ik kan beter een andere baan zoeken, want blijkbaar kan ik helemaal niks.

Dit is allemaal voordat je je ochtendkoffie op hebt.

Verstandelijk weet je dat er gewoon iets tussen is gekomen, maar je gevoel schreeuwt: WE WORDEN VERLATEN! WE DOEN HET NIET GOED! WE ZIJN TE VEEL!

Wanneer dit gaan de is, probeer dan maar eens normaal te functioneren. 😅

Met een knoop in je maag, druk op je borst, onrust in je hele lijf, slapeloosheid.

Afwijzing kan voelen als fysieke pijn en soms blijft dat gevoel dagen hangen.

Ondertussen werk je, doe je boodschappen en lach je om een grap van je collega.

Niemand ziet dat jij ondertussen aflevering 38 van de podcast Wat bedoelde diegene nou eigenlijk met dat ene berichtje? aan het opnemen bent.

Dan zegt iemand: Laat het toch gewoon los.

NATUURLIJK! Waarom heb ik daar zelf niet aan gedacht? 🙄

Als deze ADHD’er om je geeft, maken ze tijd, doen ze moeite en staan ze voor je klaar. Ook als het ingewikkeld wordt.

Soms verwachten ze onbewust dat anderen dat ook doen, dus geven ze nog een kans en nog eentje.

Want misschien heeft die ander het moeilijk. Misschien bedoelt diegene het niet zo. Misschien ligt het aan jou.

Ondertussen ga je vaak steeds harder je best doen. Om het goed te maken, om niets meer fout te doen, om te bewijzen dat je de moeite waard bent, om niet in de steek gelaten te worden, om gezien te worden, om gehoord te worden, om geaccepteerd te worden. 

Ondertussen slik je je gevoelens in, toon je begrip en zeg je dat het geen probleem is.

Want je hebt vaak genoeg gehoord dat je overgevoelig bent, niet zo moeilijk moet doen en alles persoonlijk opvat.

Maar je gevoelens zijn echt. Je conclusies verdienen soms alleen wel een feitencheck.

Je afgewezen voelen betekent alleen niet automatisch dat je wordt afgewezen. Een afgezegde afspraak betekent niet dat je automatisch onbelangrijk bent en een onbeantwoord berichtje is niet meteen ghosting.

Soms is er gewoon iets aan de hand. Dat maakt het gevoel niet minder intens, maar helpt je wel om niet iedere keer jezelf ter discussie te stellen.

Ik ben ook zo’n loyale ADHD’er die intens voelt. De minder leuke dingen, absoluut. Maar óók de leuke!

Als iets goed voelt, is het geen waxinelichtje. Dan staan er knallende champagneflessen open en is er vuurwerk boven de hele stad!

Soms is dat intense voelen een uitdaging en soms is het een kracht.

Ik wil mijn loyaliteit niet verliezen. Net zo goed wil ik mijn enthousiasme niet temperen en mijn gevoel niet uitzetten omdat de wereld soms met deze intensiteit moeite heeft.

Ook wil ik niet steeds harder mijn best doen om te bewijzen dat ik de moeite waard ben.

Want loyaal zijn aan anderen is heel mooi, maar loyaal blijven aan jezelf? Dat is noodzakelijk!