Een vierkant blokje in een rond gaatje.

  In 2023 kreeg ik een burn-out.

“Waarschijnlijk is dit niet je eerste en zal het ook niet je laatste zijn als je zo doorgaat,” zei mijn huisarts. Later zei de psycholoog ongeveer hetzelfde.

Niet per se wat je wilt horen als je zelf denkt: met een weekje goed slapen ben ik er wel weer bovenop.

Tijdens dat hersteltraject (dat jaren duurde en waarvan ik soms nog denk… ben ik er nu nóg niet helemaal joh?) kwam ook de diagnose ADHD erbij.

Voluit: Attention Deficit Hyperactivity Disorder.

Al vind ik zelf dat die naam de lading totaal niet dekt. Ik heb namelijk niet echt een tekort aan aandacht.
Vraag maar aan iedereen die ooit één opmerking tegen mij heeft gemaakt over een onderwerp waar ik enthousiast van word. Dan is er juist héél veel aandacht.

Alleen niet altijd op het best uitkomende moment. Maar ach… detail…

Na die diagnose vielen er wel veel puzzelstukjes op hun plek.

De vele banen die ik met veel enthousiasme begon maar na een tijdje weer inruilde voor iets nieuws. Dat gevoel van is dit alles…? en dan weer door naar iets wat meer leven in me wakker maakt.

Die vele keren (minimaal 20 keer!) dat ik verhuisde naar een nieuwe woning, stad of zelfs een ander land.

Altijd op zoek naar iets dat meer prikkelt, meer energie geeft of gewoon interessanter voelt.

Mensen in mijn omgeving noemden me vaak onrustig.

En eerlijk? Dat vond ik jarenlang best vervelend om te horen. Het deed ook pijn.

Ergens in mij galmde namelijk altijd de vraag: waarom lukt het mij niet om gewoon te functioneren zoals het hoort? Waarom lijkt het alsof iedereen moeiteloos een pad kiest en daarop blijft, terwijl ik vooral alle zijwegen zie en die vaak interessanter vind dan de hoofdweg?

Ik voelde me daar regelmatig een mislukkeling door. Dom. Stom. Alsof ik het niet snapte.

Dus ging ik nòg harder mijn best doen. Nòg harder werken. Nòg harder proberen. Nòg harder mezelf aanpassen aan wat ik dacht dat “normaal” was.

Tot ik op een gegeven moment dacht: ja maar wacht eens even… wat als mijn brein niet het probleem is? Is succes hebben een vaste baan, een duidelijk pad en een leven dat er van buiten goed uitziet?

Wat nou als dat helemaal niet mijn definitie van succes is? Wat als ik mezelf al die tijd heb proberen te forceren in een vorm waar ik helemaal niet in pas?

Vanaf dat moment ben ik anders gaan kijken. Niet meer naar wat niet lukt, maar juist naar wat wél werkt. Waar ik op aan ga. Waar ik in uitblink.

Wat heb ik nodig om goed te functioneren, in plaats van mezelf steeds opnieuw in iets te duwen wat niet past? En ja, ook: wat kost me energie? En soms ook wie kost me energie? 🫣

Ik begon patronen te zien en begreep hoe makkelijk je gaat geloven wat je jarenlang hoort. Wat jarenlang tegen je is gezegd. Als mensen maar vaak genoeg tegen je zeggen dat je te druk bent, te veel wilt of eens normaal moet doen, dan wordt dat je eigen verhaal. Zelfs als het niet klopt.

Ik spreek inmiddels veel vrouwen die dat herkennen.

Vaak zie je dat het pas echt zichtbaar wordt wanneer het lichaam en de hormonen ook nog eens mee gaan veranderen en alles ineens nog gevoeliger wordt.

Jarenlang proberen ze zich aan te passen. Ze raken overprikkeld, uitgeput of juist totaal onderprikkeld. En die laatste is misschien wel de grootste motherfucker van allemaal. Dat voelt alsof je batterij volledig leeg is, terwijl je telefoon nog 80% aangeeft. Alleen doet er ondertussen niks meer wat echt nog oplaadt.

Misschien moeten we dus wat vaker stoppen met kijken naar wat er mis is en beginnen met kijken naar wat er wél is. 

Want wat is er mis met nieuwsgierigheid? Met creativiteit? Snel kunnen schakelen en denken? Diep voelen? (en dit ook tonen) Creëren en verbinden?

Misschien ben je niet stuk.

Misschien hebben we alleen te lang geprobeerd om onszelf in een vorm te duwen waar we nooit voor bedoeld waren.

Een vierkant blokje in een rond gaatje.

Als je ooit een kind gefrustreerd voor zo’n emmer met vormpjes hebt gezien, dan weet je precies wat ik bedoel.

Hoe hard ze soms ook op dat arme vormpje duwen en mee slaan. Hoe hard er ook tegen wordt gescholden en geschreeuwd. Het past niet… en het zal ook nooit passen.