Zo moeilijk is het toch niet?

  Dat hoor je vaak.

En technisch gezien klopt het ook. Je zet een groep mensen in een bus, vertelt iets over een stad, houdt een programma een beetje in de gaten en kláááár.

Toch?

Nou… niet helemaal.

Het begeleiden van reizen is zo’n beroep dat er van buiten uitziet als vakantie.

Van binnen is het eerder een mix van hotelmanager, psycholoog, verkeersleider, geschiedenisdocent, crisismanager en groepsmoeder tegelijk.

En dat staat nergens op een diploma.

We leven in een wereld die dol is op papiertjes.

Certificaten. Opleidingen.

Bewijs dat je iets “mag” kunnen of “kunt”.
Terwijl juist de belangrijkste skills in werk met mensen veelal niet te vangen is in een toets of examen.

Je kunt een certificaat ervaringsdeskundigheid hebben en theoretisch weten hpoe je een verhaal moet vertellen…

Vervolgens kun je een complete error krijgen, wanneer er een groep voor je zit.

Je kunt geschiedenis hebben gestudeerd en alles weten over een culttur, stad of land…

Maar het zo droog brengen dat mensen na tien minuten in slaap vallen.

Ik ken een fotograaf zonder opleiding die beelden maakt waar je stil van wordt. Niet omdat zij precies weet waar de sluitertijd zit (dat helpt ook) maar omdat ze ziet wat anderen missen.

Ook ken ik academisch opgeleide mensen die zo ingewikkeld praten dat je halverwege denkt: “Ik knik  en  mompel een ah of oke…maar ik was je al kwijt na de eerste twee zinnen.”

We overschatten sommige dingen behoorlijk. En onderschatten andere structureel.

Reisbegeleiding en spreken zijn daar mooie voorbeelden van.

Want als ik spreek hoor ik vaak: Zo moeilijk is dat toch niet, je doet gewoon je praatje.

En als ik reizen begeleid: Je bent op vakantie! 

Ja. Klopt.

Behalve dat ik spreek voor een groep van mensen die ik moet meenemen in een verhaal, verbinding moet maken met een zaal of management team en ondertussen hoop dat er iets blijft hangen.

En tijdens een reis heb ik geen vakantie met 20 of 40 mensen. Ik ben verantwoordelijk voor deze mensen. Ik heb te maken met een draaiboek, meerdere dieetwensen, mensen die iets mankeren, hotels die net even anders werken dan afgesproken is en soms met een chauffeur die denkt dat de snelweg een rallytrack is terwijl hij ondertussen met wilde armgebaren zijn vrouw belt.

Wat mensen niet zien, is de achterkant.

De telefoontjes met hotels waarin je probeert uit te leggen dat “vegetarisch” niet betekent “een blaadje sla met wat groente erbij”. Het regelen van excursies, tafels, tickets, schema’s die alleen kloppen wanneer niemand zich verslaapt of besluit spontaan een extra rondje door de te bezoeken stad te lopen.

Het inlezen in geschiedenis, cultuur, mythes en lokale gewoontes zodat je niet alleen zegt: dit is een mooi plein, maar ook weet waarom dat plein er überhaupt ligt en welke ruzies er ooit over de stoeptegels zijn geweest.

En dat begint soms al weken vóór vertrek.

Wanneer ik spreek bij een bedrijf, lees ik me in. Ik bereid me voor op eventuele vragen, opmerkingen, bedrijfscultuur.

En als ik een groep begeleid krijg ik vooraf al te maken met:
Reserveringen, checklists, medische situaties, dieetwensen, noodgevallen die je hoopt nooit nodig te hebben maar wel alvast hebt doordacht en voorbereid moet hebben.

Je wordt een soort wandelende combinatie van Google, Chat GPT, conciërge, gastvrouw, historicus en probleemoplosser.

En dan de reis zelf.

24/7 aan.

Altijd bereikbaar. Ook ’s nachts.

Ook als jij ligt in een kamer waarbij je je afvraagt of het een veredelde bezemkast is en je veelal dagen achter elkaar met gemiddeld maar vijf of zes uur slaap per nacht moet doen.

De rest van de tijd: aanstaan. Oplossen. Voelen. Sussen. Uitleggen. Verbinden. Praten. Luisteren.  Meedenken. In op0lossingen denken. Altijd vooruitkijken en denken. Voorkomen dat “ik hou niet van vis?” een groepsdiscussie wordt.

Je bent organisator, host, psycholoog zonder diploma, geschiedenisverteller, vertaler van taal, cultuur en context, probleemoplosser, mediator, energiemanager en soms gewoon degene die zegt: “Kom, we fixen het,” terwijl je zelf een sterke bak koffie nodig hebt.

En ondertussen loopt thuis alles door.
Mail. Netwerk als spreker. Afspreken. Leven. Bijhouden. Alles tegelijk.

Maar aan de buitenkant ziet het eruit als vakantie.

En oke..oke…ik ben eerlijk….ergens klopt dat ook wel. Soms voelt het ook wel zo.

Ik kom bij de leukste bedrijven en tijdens mijn reizen op vele mooie plekken.

Laatst was ik in IJsland. Ook ik stond daar, net als mijn groep, verwonderd, stil naar de bizarre tegenstrijdigheden in de natuur te kijken.

Het is alleen geen vakantie.

Het is werk waarin ik ervoor zorg dat anderen kunnen ontspannen.

Om 10.00 uur weet ik niet wat er om 10.10 uur gaat gebeuren.

Er is structuur… maar toch ook weer niet…

En laat ik daar als ADHD-er nu verrassend goed op gaan en blij van worden. 😜