Testosteron bij vrouwen?

  Ach nee joh… dat hebben vrouwen toch niet nodig? Dat is toch alleen voor mannen. Anders zou het toch gewoon vergoed worden?

Laatst zat ik bij een hormoonkliniek. Mijn huisarts was eerlijk (en dat waardeer ik): “Ik weet er wel iets van. Van de overgang. Maar helemaal in combinatie met ADHD wordt het lastiger.” Dus ze attendeerde mij op een kliniek gespecialiseerd in de overgang en hormonen.

Ik dacht: prima, dan ga ik daar toch heen.

Even een check. Kleine APK. Want ja…overgang, hormonen, energie die soms ver te zoeken is… je kent het wel.

Ik werd warm ontvangen. De tissues stonden al klaar. Heel fijn. En er werd echt geluisterd. Uitgebreid de tijd genomen om naar mijn verhaal, mijn klachten, mijn energie (of het gebrek daaraan) te luisteren. Daarna bloedprikken. En een paar dagen later: de uitslag.

Kort gezegd: alles wat ik smeerde, sprayde en slikte? Te laag gedoseerd.

Kan gebeuren. Aanpassen dus.

En toen kwam-ie:

“Ik raad je aan, ook testosteron te gaan gebruiken. Je waarde zitten binnen de marges maar zijn aan de lage kant.”

Pardon? Testosteron? Maar ik ben een vrouw!

Ja dus. Want, en dit is even belangrijk, vrouwen hebben dus óók testosteron. Wel in kleine hoeveelheden. (Gelukkig maar, anders zaten we hier allemaal met een baard en een stem als een vrachtwagenchauffeur die een pakje zware shag per dag rookt)

Maar goed, testosteron dus.
Belangrijk voor energie, spierkracht, libido, focus, herstel… eigenlijk best wel essentieel. Ook voor vrouwen.

Dus ik: oké, klinkt logisch. Doen we.

Kom ik bij de apotheek…

Ja, we hebben wel testosteron. Voor mannen.

Oke…en wat betekend dat voor mij?

Een gel, bedoeld voor mannen. Dus met mannelijke hoeveelheden erin. Ik zou dan elke dag tot op de mini-mini-gram moeten gaan afmeten wat voor mij ongeveer oké zou zijn. Te weinig? Geen effect. Te veel? Hallo baard.

Er was gelukkig ook een andere optie: een crème. Speciaal afgestemd op de juiste dosering voor mij. Alleen…

Die moet ik dus wel zelf betalen. En goedkoop is anders.

En daar ging bij mij iets knagen. Dus voor mannen is het vergoed maar voor vrouwen niet? Terwijl testosteron óók voor vrouwen gewoon een zeer belangrijke rol speelt in hoe ze functioneren en hoe ze zich voelen.

We hebben het hier niet over “een beetje lekkerder” in je vel zitten maar we hebben het hier over:

Altijd moe zijn. Verlies van spiermassa en minder spierkracht. Vet dat zich gezellig rond je buik nestelt. Weinig tot geen zin in seks. Brain fog. Somberheid. Prikkelbaarheid. Het gevoel dat je jezelf een beetje kwijt bent. Minder gevoel van levendigheid en plezier. Slechter herstel na inspanning.

Maar nee… als vrouw in de overgang mag je dat dus zelf oplossen. En betalen.

En dan heb ik het nog niet eens over de kosten van zo’n kliniek. Want daar schrok ik ook even van.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij dat deze kennis er is. Ik ben zelfs heel blij dat ik gegaan ben. Dat er gekeken wordt. Dat er geluisterd wordt. Echt!

Maar ergens voelt het krom.

Waarom valt dit niet gewoon onder de zorg? Waarom moet je als vrouw zo hard zoeken, betalen en uitvogelen om je weer een beetje jezelf te voelen? Om de hedendaagse maatschappij bij te kunnen blijven?

We hebben het hier over de helft van de wereldbevolking hè.

Misschien toch iets om nog eens goed naar te kijken.

Tot die tijd smeer ik braaf mijn (niet zo goedkope) crème.

Zonder baard. Dat dan weer wel. 😉