Boos zijn een fulltime hobby?

  Van de week zat ik op een lezing over hormonen en het vrouwenlichaam. Serieus leerzaam. Ik dacht dat ik al veel wist, maar merkte dat ik vooral over hormoonsuppletie weinig wist. Tot nu.

Wat me vooral opviel, en wat me een beetje verdrietig maakte, was dat bijna alle vrouwen in de zaal rondliepen met artsen die gewoon… te weinig wisten over de hormoonhuishouding in de overgang. Het was bijna tragikomisch.

Uit eigen ervaring weet ik dat ADHD in combinatie met de overgang een soort cocktail van chaos is. Maar ook zonder ADHD loopt het vaak volledig spaak.

Brainfog? Standaardinstelling.
Midden in een zin weten waar je het over had? Uh…
Boos vanuit de tenen? Check.
Slecht slapen? Een nacht doorslapen? Wat is dat?
Snel geïrriteerd? Die man naast me kauwt of, nog erger, ademt.
Hoe heet je ook alweer? Terwijl het een minuut geleden nog gezegd is.

Oh ja, had ik boos al genoemd?
Voor sommige dames lijkt het een fulltime hobby.

De groep vrouwen laat me niet los. Bijna alle vrouwen in de zaal hadden last van overgangsverschijnselen maar bij hun huisarts stuitten ze op weinig kennis, begrip en serieus nemen.
Iedere klacht word als een individuel iets ets gezien en ook als dusdanig behandeld.

Hielspoor = fysio en inlegzolen.
Depressieve gevoelens = antidepressiva
Frozen schouder = fysio.
Moe = bloedonderzoek en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Eén vrouw had nergens last van. Één. Dat zegt genoeg.

Nu snap ik dat ADHD plus overgang nog een soort “terra incognita” is voor veel specialisten, maar ook de overgang zonder ADHD… hoe dan?

De helft van de wereldbevolking is vrouw. Allemaal krijgen zij te maken met een hormonale fase: puberteit, zwangerschap, overgang. Toch lijken specialisten pas wakker te worden als je komt aanzetten met hotflashes.

Hotflashes, hoorde ik bij de lezing, zijn vaak klacht nummer 47. Vóórdat je die krijgt, heb je al 46 andere symptomen gehad.

In mijn geval? Hotflashes twee keer gehad. Jongens… dat gun ik niemand hoor…wat een ramp. Het is alsof je in een magnetron wordt gezet. Van binnen uit gekookt.

Niet grappig. Echt niet.

Maar ja, we lachen er maar om. Want lachen helpt. Zelfs als je het gevoel hebt dat je van binnen kookt.

Terug naar de vrouwen van gisteren: op één na voelde iedereen zich niet gehoord door hun huisarts. Niet serieus genomen, terwijl die arts toch iemand is die je vertrouwen zou moeten hebben als het om je gezondheid gaat. Triest.

Zelf heb ik ondertussen alle artsen uit mijn huisartsenpraktijk al gezien. De ene zei letterlijk: Ach, de overgang… tsja… ik weet niet of het allemaal wel zo erg is. Gewoon doorheen.

De andere was iets welwillender, maar nadat ik hem vier keer had gezien en ik bleef zeggen dat het de overgang was, werd hij boos. Serieus. Boos. Omdat ik naar zijn zeggen depressief was.

Eh… ja, fijn.

Gelukkig is er één arts die me wél serieus neemt. Misschien omdat ze een paar jaar ouder is dan ik, zelf door deze periode is gegaan en gewoon begrijpt dat je geen protocol bent. En dat voelt als een verademing.

Oh wacht. Herkenbaar!

Dit leer ik zelf ook aan medische professionals, wanneer ik een lezing geef. Dat empathy en begrip zo een verschil kan maken. 😊

Ik was even vergeten dat vergeetachtigheid één van de meest voorkomende klachten is. Hahaha.

Kortom: hormonen zijn geen grap. De overgang is een achtbaan. Zowel met als zonder ADHD. Een beetje begrip bij je arts kan een wereld van verschil maken.

En vergeet vooral niet om af en toe te lachen om jezelf.

Zelfs als je van binnen een magnetron bent… en je even bent vergeten hoe je partner heet.