Het heeft me veel gekost. Maar ook gebracht!

  ADHD.

Het is zo’n label waar vaak meteen een hele lijst aan problemen achteraan komt.

Chaos in je hoofd en chaos in je leven. Niet kunnen plannen. Een concentratievermogen van een walnoot.

En vooral: het is héél erg lastig.

Jarenlang heb ik dat verhaal ook geloofd. Want dat is wat je hoort. Van artsen, van scholen, van mensen om je heen. ADHD is een tekort. Dat zit zelfs in de naam: Attention Deficit. Alsof er iets ontbreekt. Alsof je een beetje stuk bent.

Maar hoe ouder ik word, hoe vaker ik me afvraag: klopt dit wel?

Want ja, ADHD kan soms vervelend zijn. (Believe me… daar weet ik helaas alles van) Maar het heeft mij eigenlijk ook heel veel gebracht.

Laat ik beginnen met de lessen. Want die heeft ADHD mij zeker gegeven. Lessen over onzekerheid bijvoorbeeld. Over het gevoel dat je vaak te veel bent.

Te veel energie.
Te veel emoties.
Te veel ideeën.
Te druk.
Te sensitief.

Ik heb er zelfs mensen door verloren. Mensen die vonden dat er altijd wel iets in mijn leven aan de hand was. Dat ik te impulsief was. Dat ik keuzes maakte die volgens hen verkeerd waren. Keuzes die zij zelf nooit zouden maken.

Maar goed… dat iemand anders een keuze niet zou maken, betekent nog niet automatisch dat die keuze fout is als ík hem maak!

Anyway… soms wist ik zelf ook niet zo goed wat ik met al die energie, emoties en ideeën moest. Maar ergens onderweg begon ik steeds meer te beseffen dat dat te veel misschien helemaal niet zo negatief is als we vaak denken.

Een ADHD-brein staat namelijk zelden stil. Gedachten vliegen alle kanten op. Dat kan vermoeiend zijn, maar er zit ook een groot voordeel in: we denken bijna automatisch in oplossingen. We schakelen snel.

Waar anderen nog nadenken over het probleem, zijn wij vaak al drie stappen verder. En vaak ook al bezig met de oplossing. Want dat zijn ADHD’ers óók: doeners!

En dan is er nog die gevoeligheid.

Veel ADHD’ers voelen dingen haarfijn aan. Sferen in een ruimte. Spanningen tussen mensen. Emoties die nog niet eens uitgesproken zijn. Soms nog voordat iemand zelf doorheeft wat er speelt.

Dat kan vermoeiend zijn, dat geef ik meteen toe. Soms is het ook een soort overlevingsmechanisme geworden. Omdat je als ADHD-er vroeger vaak kritiek kreeg, leer je goed opletten. Aanpassen. Scannen. Vooruitdenken.

Maar als je het anders bekijkt, is het eigenlijk een enorme kwaliteit.

In werk, vriendschappen en relaties kan die gevoeligheid juist ontzettend waardevol zijn. Ook wanneer iemand zelf nog niet helemaal weet wat er speelt, kan een ADHD’er vaak verrassend scherp benoemen wat er eigenlijk aan de hand is.

Een ander label dat ADHD’ers vaak krijgen is thrill seeking. Alsof we continu op zoek zijn naar spanning en sensatie. Alsof we een soort menselijke achtbaan zijn. Of fulltime bungee jumper.

Maar ook dat kun je anders bekijken.

Het zijn namelijk vaak juist de mensen die initiatief nemen. Die met nieuwe ideeën komen. Die zeggen: Zullen we het gewoon proberen? Terwijl anderen nog twijfelen, zijn wij vaak al begonnen.

Vooroplopen vraagt nu eenmaal een beetje lef.

En ik kan nog heel veel meer ADHD-powers opnoemen, maar deze wil ik jullie niet onthouden: Creativiteit!

Creatieve ideeën voor media, evenementen of projecten waar niemand eerder aan had gedacht. Out-of-the-box. 

Er is trouwens ook een interessante overlap tussen ADHD en dyslexie. Veel ADHD’ers hebben daar in meer of mindere mate mee te maken. Daardoor lopen ze soms vast in standaard testen of selectieprocedures. Denk bijvoorbeeld aan online assessments voor bepaalde functies.

Een klassiek voorbeeld is de selectieprocedure om stewardess te worden. Daar zitten vaak allerlei theoretische testen in waar mensen met ADHD of dyslexie op vastlopen.

Terwijl… als je kijkt naar wie in stressvolle situaties snel kan schakelen, kalm blijft en meteen handelt? 

Inderdaad…een ADHD’er. 

Oh… nu heb ik toch nog één extra power-puntje genoemd.

Iets met ADHD en oversharen? Haha.

Mensen denken soms trouwens ook dat het bij mij thuis waarschijnlijk een rommel is. Dat plannen niet bepaald mijn sterkste kant is. Dat ik altijd te laat kom.

Ik moet daar inmiddels een beetje om lachen.

Mensen die bij mij thuis komen zien gewoon een netjes opgeruimd huis. En als iemand denkt dat ADHD’ers niet kunnen plannen, nodig ik ze graag uit om eens een kijkje te nemen in mijn agenda.

Begrijp me niet verkeerd: ADHD heeft zeker ook zijn uitdagingen! Dat zal ik nooit ontkennen. Maar om het nou per definitie een deficit te noemen?

Daar zet ik inmiddels toch wel mijn vraagtekens bij.

Zelf kijk ik liever naar wat ADHD vooral wèl is. óók is.

En laten we eerlijk zijn…

Het is eigenlijk best leuk om een beetje anders te zijn dan de rest.

Toch?