Over-gang…Overgang naar wat?

  Ze zeggen dat de overgang een nieuwe fase in je leven is. Dat je overgaat naar rust, wijsheid en zelfliefde.

Nou, ik weet niet aan welke kant van de oever zij staan, maar hier is het vooral druk in het hoofd, rommelig en emotioneel instabiel met een vleugje zelfhaat.

Toch schijnt er aan de overkant iets moois te liggen. Dus ik peddel dapper door.
Met een waaiertje in de ene hand en m’n hormoonpleister in de andere.

Mensen die mij kennen weten dat ik tegen alles praat wat een hartslag heeft. Zet me in een wachtrij en ik heb binnen twee minuten een gesprek, drie (veelal intieme) verhalen en één nieuwe vriendin. Als schrijver, interviewer en opkomend spreker/storyteller helpt dat, maar ook op straat, in de supermarkt of bij het tankstation.

Ik klets. Omdat ik oprecht nieuwsgierig naar de mens ben.

Zo stond ik laatst te praten met een man. Knap, spontaan, leuk. Dacht ik nog: hmm… interessant exemplaar. Bleek: getrouwd, twee kinderen. Dus een no-go.

Maar goed… hij was internist en vertelde dat zijn praktijk vol zit met vrouwen van mijn leeftijd. Moe, futloos, slecht slapend, spierpijn, haaruitval, opgeblazen gevoel, nul motivatie. En allemaal dezelfde zin: Ik hoop dat jij iets kunt vinden, want ik weet niet wat er met me aan de hand is.

Een paar maanden eerder sprak ik een dame die bij het UWV werkt. Zij zei hetzelfde: de grootste groep vrouwen die proberen te re-integreren zijn veertigers en vooral vijftigers. Gescheiden, hardwerkend en compleet uitgewrongen.

Wat is dat toch met ons, die vrouwen van deze leeftijd?

We zouden in de bloei van ons leven moeten zitten. Stralend, wijzer, zelfverzekerder!

In werkelijkheid zijn we vooral 1 ding: MOE!

En sterk, dat ook.
Want laten we eerlijk zijn: it takes a village to raise a child, maar als je dat voor tachtig procent alleen doet, dan bén jij dat hele dorp.

We draaien de was, koken, werken, corrigeren, taxiën, overhoren, passen ons aan, doen boodschappen en puzzelen elke maand hoe we de eindjes aan elkaar knopen. 

En dan is er nog dat eeuwige schuldgevoel.

Schuldig omdat je weer eens uit je slof schoot.
Schuldig omdat je de sportschool hebt overgeslagen.
Schuldig omdat je op de bank in slaap viel.
Schuldig omdat de vader leuke dingen doet met de kinderen en jij vooral probeert niet te huilen boven je maandelijkse boekhouding.

En o ja…schuldig omdat je eindelijk eens een leuke man tegenkwam, maar daar dus écht geen tijd en puf voor hebt. 

We houden honderd ballen in de lucht, en ondertussen begint ons lijf te kraken als een IKEA kast die te vaak uit elkaar is gehaald en weer in elkaar is gezet.
(huh… Waar komt deze schroef vandaan, die ik over heb?)

En dan zegt iemand: Welkom in de overgang.

De overgang. Wat is het voor een woord eigenlijk? Wie heeft dat in vredesnaam verzonnen?
Alsof je op een veerpont staat naar de overkant, maar niemand vertelt waar die overkant precies ligt.

Is het rustiger daar? Mooier? Lichter? Of sta je straks gewoon aan de overkant met dezelfde wallen onder je ogen, een dikkere buik maar wel minder oestrogeen?

Volgens ChatGPT duurt de overgang gemiddeld zeven jaar. Zeven!

Het begint meestal ergens tussen je veertigste en achtenveertigste, met het omslagpunt rond de eenenvijftig. En dan kabbelt het nog twee tot vijf jaar door.

Laatst vroeg ik aan een vrouw van ergens in de zeventig hoe zij dat destijds deed, zonder hormonen of supplementen.

Ze lachte en zei: Ach, meisje…(toch leuk als iemand je zo noemt haha) ik was gewoon tien jaar een heks. Mijn huwelijk ging stuk, ik was altijd moe, mijn kinderen hadden een hekel aan mij en ik had overal pijn. Maar het ging over hoor.

Ik kon toen alleen maar denken: oh…gezellig vooruitzicht.

Zelf heb ik inmiddels de hulp van hormonen ingeroepen. Want eerlijk is eerlijk: structureel slecht slapen en je met regelmaat diep ellendig voelen, piekeren over alles: dat is gewoon geen leven.

Ja ja…ik weet het: het gaat voorbij. This too shall pass, zoals Tom Hanks zei.

Maar goed, Tom is ten eerste geen vrouw en had waarschijnlijk ook geen twee pubers met razende puberhormonen in huis. Dat is geen gezin, dat is chemisch oorlogsterrein.

Dus ja, ik bel straks weer even de dokter. Vragen of mijn nieuwe recept al klaarligt.

En hopen dat die overkant een beetje uitzicht heeft. Ik hoop dat er een mooi strand is, de zon er schijnt en er een groot zacht bed staat. Want ik denk dat ik eerst een paar jaar ga slapen als ik er aankom.

Herkenbaar?

Laat het me weten. Dan weet ik dat ik niet de enige ben die haar sleutels, bril en zelfbeheersing dagelijks kwijt is.