Asociale jeugd!

 Ze waren samen 169. Bij elkaar opgeteld dan.

Klein, sjagerijnig en druk aan het mopperen over alles wat er om hen heen afspeelde. De helft verstond ik niet want mompeliaans is geen vak dat ik op school heb gehad.

Ik stond ernaast. Drie koppen groter, reikte naar de salami van de bovenste plank en voelde hun blikken branden.

Als blikken konden doden…

Ik glimlach vriendelijk, mijn standaardoplossing en denk ondertussen: als ik ooit zo zuur als deze twee word, wil iemand me dan even subtiel richting de oven schuiven?

Na de salami was het tijd voor de rest van de boodschappen en om af te rekenen. Iedereen die ooit bij de Aldi is geweest, weet dat dit niet vanzelf gaat. Rijen die zich uitstrekken tussen de paden door, alsof je door de dranghekken van een festival wordt geperst. Alleen dan zonder muziek.

Ik sluit braaf achteraan. Hoort zo, toch?

Ineens voel ik iets hards in m’n rug prikken. En schiet er een pijnscheut door mijn hielen. Een kar. Geen mag ik er even langs? geen knikje. Gewoon: duwen.

Het is het gezellige duo weer. Zij loopt kordaat voorop en trekt de kar aan de voorkant mee. Ze is op een missie, dat is duidelijk te zien. Hij hangt er passief achteraan. Voor ik het doorheb, schuiven ze me half de wc-rollen in.

En dan, bijna voorin die lange rij, stoppen ze gewoon. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze drukken hun kar ertussen, voor ieders neus.

Iedereen kijkt verbaasd, maar niemand zegt iets. Geen medewerker, geen klant. Alleen blikken die elkaar kruisen. Schouders worden opgehaald. Want ja hè… ze zijn oud.

En daar sta ik dan, keurig met mijn salami, terwijl ik me afvraag: wanneer is het punt dat je leeftijd automatisch een vrijbrief wordt om gewoon asociaal te doen?

Wat ik er vooral zo bijzonder aan vind: deze mensen die zonder scrupules voordringen, zijn dezelfde generatie die vindt dat de jeugd van tegenwoordig zo asociaal is.
Dat jongeren op hun telefoon zitten, geen geduld hebben, geen manieren. Niet meer weten hoe ze zij zich horen te gedragen.

Maar laten we eerlijk zijn: voordringen, duwen met je kar, geen woord zeggen en jezelf halverwege in de rij parkeren… dat is ook geen lesje etiquette uit het Hoe-hoort-het-boek.

Laat ik duidelijk zijn: niet alle ouderen zijn zo. Maar hetzelfde geldt voor de jongeren! Zij zijn ook niet allemaal luidruchtig, schermverslaafd en brutaal! Als mij iets duidelijk werd daar tussen de salami en de wc-rollen, dan was dit het: asociaal gedrag is van alle leeftijden.

Ter plekke nam ik mezelf het volgende voor: ouder worden, prima. Graag zelfs. Maar zuur worden? Nee. Ik wil later niet de bejaarde zijn die winkelwagens als stormram gebruikt of die denkt dat mijn leeftijd automatisch een VIP-kaart is voor voordringen en asociaal gedrag.

Ik hoop dat ik, zelfs als ik 85 ben en mijn knieën kraken, nog steeds kan lachen. Om het leven maar met name om mezelf. Dat ik nog steeds weet hoe ik me hoor te gedragen en dus gewoon netjes aansluit in de rij.

Wat denk jij: is voordringen een privilege van de leeftijd of gewoon asociaal gedrag? Ongeacht hoeveel verjaardagen je al gehad hebt?