Heksenharen, buik en burn-outs!

 Brainfog, lusteloosheid, spieren die ooit sterk en strak waren, maar nu voelen als slappe slierten spaghetti. Het hoofd een wirwar van gedachten, alsof een kluwen wol compleet in de knoop zit. Armen die zo meewapperen dat je voorzichtig moet zijn met enthousiast zwaaien zodat ze niemand per ongeluk een klap geven. Midden in een zin totaal kwijt zijn waar je ook alweer heen wilde. Een kamer binnenlopen en denken: Eh… wat doe ik hier eigenlijk?

Voor veel vrouwen is de overgang een drama en voor vrouwen die ook nog eens gezegend zijn met  ADHD is hun toch altijd al drukke hoofd, dan een een op hol geslagen flipperkast.

En dan die vermoeidheid… zo. vreselijk.moe! Dan plotseling die haren op de kin? Even serieus, waar komen die ineens vandaan? Het lijkt wel alsof hormonen ineens besloten hebben dat een baard erbij hoort.

En alsof dat nog niet genoeg is, zitten er vaak ook pubers in huis. Ook zij in een hormonale achtbaan, terwijl jij dat ook bent. Echt, een gouden combinatie.

De overgang. Menopauze. De Gouden Transitie. De Vrouwelijke Renaissance. Perimenopauzale Transitie. Geef het maar een naam. Hoe charmant het ook klinkt, het is vaak gewoon zwaar. Het is de overgang naar iets beters, zeggen ze dan…

Uh…beter? Naar wat dan? Vaginale droogheid, nul zin in seks, harde haren op kin en bovenlip, een buik waar je je beker koffie op kunt balanceren en een hoofd met nog maar een plukje haar, terwijl je vroeger een volle bos krullen had? Klinkt niet echt als iets beters toch?

Gelukkig is het niet alleen maar ellende, maar eerlijk is eerlijk: de meeste vrouwen vinden de overgang een pittige periode.

Wie dit ooit bedacht heeft, moet vast een man zijn geweest. Want was het een mannending, dan had de farmaceutische industrie allang een pil met mangosmaak bedacht om het draaglijk te maken.

Laatst sprak ik de moeder van een vriendin, dik in de tachtig. Hoe deed zij het destijds, zonder alle moderne middelen? Oh meid, zei ze, ik was gewoon een depressieve heks. Bijna tien jaar lang. Ik moest er om lachen, maar eigenlijk is dat toch best triest.

Vrouwen proberen van alles tegenwoordig; Sporten, yoga, supplementen, slaapmiddelen, bio-identieke hormonen, wandelen, diëten, minder eten. (Vooral dat laatste is lastig als je die onbedwingbare vreetbuien hebt. Geen eetbuien hoor…maar écht vreetbuien)

Buiten een blaas die met iedere beweging vol lijkt te zitten, (opgepast dus met niezen, springen, sporten en hoesten!) zijn er ook nog die buik, armen, benen en billen… Alleen het kijken naar een taartje of wijntje zorgt al voor een kilo aan de linkerbil erbij. De buik lijkt ook met de dag te groeien! Een paar jaar geleden paste ik nog makkelijk in maatje 36/38, nu krijg ik soms met moeite een one-size-fits-all legging aangetrokken!

Het wordt beter, zeggen de specialisten en de dames die ons voor gegaan zijn. Wanneer? Dat weet niemand. Hoelang het kan duren? Ook dat kan niemand je vertellen. Maar hoop is er altijd. 

Dus ja, de overgang is voor velen kut. Maar vrouwen gaan er allemaal doorheen. Met een flinke dosis sarcasme, zelfspot en vooral samen keihard lachen om de ellende. Want zonder dat red je het niet.

En mocht iemand ooit beweren dat dit een prachtige fase in het leven is?

Dan heb ik een mooie middelvinger voor je.