Ik schrik me rot van deze cijfers!

Deze week moest ik iets uitzoeken. Wat cijfers checken. En toen belandde ik in een wirwar van onderzoeken over gescheiden ouders en hun kinderen. En eerlijk? Ik schrok me kapot.

Als je gescheiden bent of nadenkt om alleen verder te gaan… Lees. Dit. Stuk.

Oké, ik kreeg dus een schrijfopdracht over kinderen van gescheiden ouders. En zoals dat bij een echte ADHD’er gaat: als iets interessant of fascinerend is, gaat de hyperfocus en het olifantengeheugen aan.

Net als die keer dat ik ergens hoorde of las dat er wereldwijd 96 mensen per jaar overlijden door een vliegende parasol op het strand. Don’t ask me why ik dat nog weet, maar mijn brein registreerde het als: Dit is belangrijk.

Anyhow…. Terug naar het échte onderwerp: kinderen die opgroeien zonder één van hun ouders.

Wist je dat er in Nederland elk jaar zo’n 70.000 relaties stuklopen waarbij kinderen betrokken zijn? Dat daarvan ongeveer 50.000 tot 60.000 kinderen direct de gevolgen van voelen? Getrouwd of samenwonend; dat maakt geen verschil.

60% van de vaders heeft binnen drie jaar een nieuwe relatie en 50% van de moeders ook. Logisch, mensen gaan door met hun leven. Vaak hoort daar een nieuwe liefde bij.

Maar let op: van al die gescheiden ouders kiest maar 27% voor co-ouderschap. En van die groep houdt 80% het niet langer dan twee jaar vol. In 40% van de gevallen is de nieuwe relatie daar de oorzaak van. Tja…

Tot zover is het allemaal nog wel te behappen. Sneu, maar begrijpelijk.
Maar dan… BAM. Nu komen de cijfers die me echt de adem benamen: 75% van de jongeren die zelfmoord plegen, groeide op zonder vader, 72% van de jonge criminelen, 80% van de jongeren in psychiatrische instellingen én 50% van de gevangenen is opgegroeid zonder betrokken vader.

Hallo!?

Dat is niet zomaar wat impact. Dat zijn levens die ontsporen. Die afwezige vader blijkt een rode draad.

En nee, dit is geen ik-zeik-alle-vaders-af. Echt niet!

Ik weet: sommige situaties zijn onveilig voor kinderen en er zijn ook vaders die vechten voor contact maar worden buitengesloten of de kinderen zijn tegen ze opgezet. Maar 1 ding weet ik nog meer: kinderen hebben hun ouders nodig. Allebei.

Zelf ben ik ook niet meer samen met de vader van mijn kinderen. En nee, ik bemoei me niet (meer) actief met de relatie die zij met hem hebben. Ze zijn nu oud genoeg om zelf contact te zoeken.
Maar wat ik wél doe? Ik moedig het contact aan. Hoe die relatie er ook uitziet: een appje, een kaartje, een bezoekje of gewoon het gevoel dat hij er is; dat is waardevol.

We zeggen vaak clichés als: “Het is en blijft je vader/moeder, dus wees respectvol.”

Maar wat als we dat eens omdraaien?

Wat als we aan het kind vragen:
Heeft jouw ouder dat respect eigenlijk wel verdiend?
Wat maakte dat jij geen contact meer wilde?

Van de 50.000 tot 60.000 kinderen uit gebroken gezinnen heeft 80% geen contact meer met hun vader omdat de vader zelf vertrekt of afstand neemt. 20% van de kinderen besluit uit eigen beweging het contact met hun vader te verbreken. Bij moeders ligt dat percentage op 5%.

Dus nee, nognaals: dit is geen aanval.

Dit is een wake-up call.

Want één ding is zeker: je kind heeft niet gevraagd om een scheiding maar moet er wel mee dealen. Ze hebben jullie allebei nodig.

Niet perfect. Niet foutloos. Maar wel aanwezig.