I am too old for this shit.

Laatst zat ik aan tafel met een huisarts. Gewoon, zo’n gesprek dat eigenlijk over iets anders begon, maar ineens uitmondde in iets dat me niet meer losliet.
Hij zei: Weet je dat inmiddels 20% van de kinderen in een gemiddelde middelbare schoolklas ‘iets’ heeft?

Iets.

En met ‘iets’ bedoelde hij niet ‘een beugel’ of ‘kan goed tekenen’, maar: ADHD, angststoornis, zelfbeschadiging, depressie, eetstoornis. Je weet wel, die dingen die je als ouder slapeloze nachten bezorgen. Social media is vergif voor de jeugd, zei hij.

Later had ik het er met de zoon van een vriendin over, die ik toevallig aan de lijn kreeg toen ik haar belde. Geen idee hoe we daar precies op kwamen, maar bij mij gaan gesprekken vaak van links naar rechts en van boven naar beneden, zonder duidelijke routebeschrijving.

Die jongen vertelde dat een meisje in zijn klas zichzelf sneed. Ze was ermee begonnen omdat ze niet lekker in haar vel zat en dit op social media postte. Op haar posts kreeg ze vele reacties en honderden likes (WTF!), maar ook tips over wat ze het beste kon doen en hoe met dit depressieve gevoel om te gaan.

Ja, tips.

En geen tips als: ga sporten, wandelen, praten of schrijf het van je af… nee… tips over welk mesje het beste werkt en hoe je precies moet snijden om ‘het nare gevoel kwijt te raken zonder jezelf echt over de rand te helpen.’

Serieus. Ik dacht oprecht dat hij een grap maakte. Maar dit gebeurt dus echt!
Er zijn zelfs meisjes die tatoeages laten zetten om hun littekens heen, zodat de beschadiging een soort van geëerd wordt, wist hij me te vertellen.

Ik wist niet wat ik hoorde. Het brak mijn hart.

Er zijn zóveel andere manieren om je beter te voelen. Er is zelfs een telefoonlijn die je kunt bellen als je het niet meer ziet zitten: 113. Maar kennelijk kiezen jongeren liever voor automutilatie. Wordt dit zelfs geadviseerd! Hoe erg is dit?

Ik kom nog uit de tijd dat je alleen wondjes had omdat je uit een boom viel. Of tijdens tikkertje met je knie over het schoolplein gleed. Je kwam thuis met een pleister. Geen trauma.

En nu zit ik hier. Moeder, schrijver, mensenmens en ik kijk naar een wereld waarin kinderen elkaar op social media leren hoe je jezelf pijn kunt doen en verminken… en dan dit ook nog met elkaar verbinden noemen.

Ik weet het even niet.

Misschien ben ik écht te oud voor deze shit.