Hou nou eens op! 

Ken je dat? Die stem in je hoofd die altijd wat te zeiken heeft. Die zegt: Je weet ook niet wat je wilt hè? Of: Ze zullen wel weer denken: daar gaat ze weer. Weer een idee; weer zo’n fase.

De stem is zeer duidelijk altijd. Mijn innerlijke criticus. Vermoeiend. Hoewel hij in mijn hoofd zit, klinkt hij vaak verdacht veel als een chagrijnige, zeurende buurvrouw die altijd wat aan te merken heeft op de overige straatbewoners.

Soms ben ik het zo zat. Dan wil ik gewoon schreeuwen: hou. nou. eens. op!

Elke keer als ik weer iets nieuws bedenk en oppak: een retreat, een boek, een podcast, een spontane Ayahuasca ceremonie in Peru (heb ik nog niet gedaan, maar je weet maar nooit), galmt hij weer in mijn hoofd:

Doe eens normaal joh!
Waarom ga je niet gewoon een baan zoeken?
Je bent ook nooit tevreden hè?
Je hebt weer eens niks gedaan vandaag.
Jij ook altijd met je ideeën.

En weet je, was het maar iemand anders die dat zei maar nee hoor…Dat ben ik. Tegen mezelf.

Ik ben een overdenker. Ik analyseer zelfs mijn geanalyseerde analyses. Echt, als er een prijs te winnen was met de sport twijfelen aan jezelf, stond ik ergens op het podium als winnaar.

Wij vrouwen (ja, ik generaliseer even, maar in mijn omgeving zijn het opvallend vaak vrouwen) hebben er een topsport van gemaakt. We zijn cum laude afgestudeerd in zelfkritiek.
Nooit doen we het goed. Nooit vinden we ons lichaam mooi. We vinden dat we te veel willen, of juist te weinig. Dat we teveel voelen of juist meer bij ons gevoel willen (we gebruiken trouwens opvallend vaak het woord: moeten) komen. We straffen onszelf af omdat we‘het’ nog steeds niet hebben gevonden. Whatever ‘het’ ook is.

Waarom is dat toch? Zijn we zo bang om te falen? Bang om afgewezen te worden. Bang om wéér te horen: Zie je wel, dit was weer niks. Dus zeggen we het zelf maar alvast? Dan doet het straks minder pijn. Is het daarom?  We denken volgens mij, dat als we streng genoeg zijn voor onszelf, we wel succesvol worden. Alsof je een plant harder laat groeien door hem elke dag uit te schelden. Duzzz.

Maar weet je?

We hoeven helemaal niet perfect te zijn!
We hoeven niet altijd te weten waar we heen gaan!
We mogen gewoon… mens zijn. Met ideeën die soms nergens op slaan. Met dagen waarop we niets doen behalve denken over wat we zouden moeten doen. 

Ik begin langzaam een hekel te krijgen aan die stem, vermomd als een irritatie buurvrouw. (En aan social media die ons laat geloven dat we op allerlei vlakken falen) Want groei zit niet in veiligheid. Groei zit in doen. Uit je comfortzone stappen.

In proberen. In fouten maken. In vallen. In weer opstaan. En vooral in dat laatste zit de kracht: het weer opstaan.

De volgende keer als ik die stem hoor, zeg ik: Shut up! Yup, misschien is het een slecht idee, maar weet je… ik doe het toch!

Want ik ben er klaar mee om mijn eigen vijand te zijn.
Vanaf nu ben ik mijn eigen cheerleader. Met pompons, glitter en al.

Oké, zonder glitter dan. Daar kom je namelijk altijd later op plekken tegen, waar je het liever niet tegen wilt komen.