Waarom schreef ik het boek SWIPE ‘liefde’? 

Nou, ga er maar even voor zitten…

Het schrijven van SWIPE ‘Liefde” is geen sprookje waarin aan het einde iedereen lang en gelukkig leven. Het is eerder een aaneenschakeling van een reeks slechte keuzes maar gelukkig ook heel wat humor.

Toen mijn ex en ik besloten om, in goede harmonie, ieder ons eigen weg te gaan, had ik in eerste instantie verkering met Netflix. Serie na serie bingede ik weg, terwijl ik mijn leven weer een beetje bij elkaar probeerde te rapen.

Maar toen kwam er een moment dat mijn ex, heel casual, vroeg of ik me al had aangemeld op een datingsite. Excuse me? Hij zat te swipen en ik niet? Je begrijpt vast wel dat ik diezelfde avond nog, een profiel aanmaakte op Tinder.

En daar begon het. Eerst voorzichtig en vol vertrouwen. Een swipe hier en een swipe daar. Al gauw veranderde het in een soort script voor een slechte romcom. Beetje flirten en leuke gesprekjes. Het begon leuk. Maar toen… Ik raakte verwikkeld in situaties die wisselden van hilarisch tot ronduit gevaarlijk.
Ghosting? Check.

Uren in een restaurant wachten op een date die nooit kwam? Dubbelcheck.

One-night-stand in een auto geparkeerd op een parkeerterrein van een afgelegen industrieterrein? Yup! Been there, done it!

Het was alsof ik een checklist aan het afwerken was van alles wat er mis kan gaan bij online daten.

Na een paar jaar had ik alles wel gezien. Ik was klaar met swipen. Maar toen gebeurde het: ik ontmoette “de ware”. Althans, dat dacht ik… Hij had alles wat ik zocht. Ik dacht dat ik mijn happy ending had gevonden. Spoiler: nee dus.

Toen kwam het feestje waar alles veranderde. Ik ontmoette Ellen. In mijn ogen een prachtige vrouw. Ze vertelde me fluisterend dat ze doodsbang was om te daten. Ze was ervan overtuigd dat niemand haar ooit zou swipen. Te zwaar, niet mooi genoeg en volgens haar totaal onzichtbaar. Zo onzeker!

“Jij weet vast niet hoe dat voelt,” zei ze.

WAT?! Hoezo?!

Natuurlijk weet ik hoe dat voelt! Ik heb ook op diverse momenten huilend naar een ongelezen WhatsApp zitten staren. Ik heb ook de minuten weg zien wegtikken wachten op mijn date. 

Ellen liet me inzien dat er een verhaal verteld moest worden. Niet alleen over mijn eigen ervaringen maar over iedereen die aan de andere kant van dat scherm zit. De eenzaamheid. Het wachten op een berichtje dat nooit komt. Het zelfvertrouwen dat langzaam wegebt met elke ghosting. En ja, de ongevraagde dickpics waar niemand op zit te wachten.

Laten we eerlijk zijn mannen…wij vrouwen vinden over het algemeen “hem” niet zo mooi als jullie denken en zo een foto laat ons meestal niet met twee wielen door de bocht naar jullie toesjezen hoor! Maar dat terzijde…

Dus begon ik te schrijven. Eerst gewoon om mijn eigen hoofd leeg te maken. Om mijn verdriet en frustratie over mijn mislukt (dating) leven kwijt te raken. Maar al snel groeide het uit tot een groter project.

Het werd *Swipe Liefde*: een boek over de chaos, het verdriet maar ook de humor van online daten. Het is een verhaal geworden voor iedereen die zich ooit verloren heeft gevoeld in een wereld vol swipes en matches, maar ook een ode aan iedereen die blijft hopen op liefde. 

Dus ja, dat is waarom ik mijn boek schreef.

Omdat er achter al die foto’s, chatgesprekken en matches echte mensen zitten.
Mensen met verhalen.
Mensen zoals Ellen.
Mensen zoals jij.

En misschien, heel misschien… zelfs mensen zoals ik ;P