Had ik het kado niet aan moeten nemen?  

“Dat neem je niet aan, toch?”

Zijn uitroep maakt dat ik ga twijfelen. Had ik nee moeten zeggen? Kan ik het inderdaad niet maken om het vliegticket aan te nemen dat een vriendin voor me heeft gekocht?

Ik voel dat ik zenuwachtig word. Mijn hart gaat sneller slaan en ik merk dat ik sneller adem haal.

Kan ik het inderdaad niet maken? Hij heeft gelijk. Of toch niet? Heb ik weer eens niet je gedacht voor ik riep: “Ja! Leuk!”

Oh waarom doe ik dat toch steeds… Frank, denk nu toch eens na voor je iets zegt!

Ik staar hem met open mond aan terwijl al deze gedachten door me heen gaan. Hij kijkt me aan met opgetrokken wenkbrauwen en wacht duidelijk op een antwoord.

Maar waarom eigenlijk niet? Waarom zou ik het aangeboden kado moeten weigeren? Weken achter elkaar heb ik haar naar het ziekenhuis gebracht en daar uren gewacht terwijl zij haar behandeling kreeg. Wat ik met liefde deed en er niets voor terug verwachtte. Dat doe je gewoon voor een vriendin! Daar sta je voor klaar wanneer dat nodig is. Tenminste…zo sta ik in een vriendschap.

“Nouja..je moet het zelf weten hoor,” zei hij, “maar ik zou het nooit aangenomen hebben. Ik wil nooit iets aan iemand schuldig staan of in het krijt staan.”

Die avond in bed dacht ik nog eens na over zijn woorden. Sta ik dan bij haar in het krijt? Moet ik dan iets terug doen?

De ochtend erna word ik wakker en mijn schuldgevoel en verwarring was weg.

Ik sta altijd klaar voor iedereen, op alle vlakken. Als de ander het minder ruim heeft, help ik, als een ander een schouder nodig heeft, geef ik die van mij. Als een ander een luisterend oor nodig heeft, bijt ik op mijn tong en luister ik…
Nu wil iemand iets graag iets voor mij doen. Niet omdat ze zich verplicht voelt, nee…omdat zij dat graag wil. Belangeloos. Net als dat ik haar toen graag wilde helpen…Waarom zou ik dat dan in vredesnaam weigeren?

Dus met een grote glim lach, markeer ik de datum in mijn agenda en reken uit hoeveel dagen het nog duurt.

Heerlijk een weekend naar Zweden!