Wat kun je het beste doen wanneer je, als klant, ontevreden bent?

Ga je meteen op de socials iemand afbranden?

Een slechte review schrijven?
Of is het verstandiger om eerst diep adem te halen en het gesprek aan te gaan?

Lange tijd geleden schreef ik me vol enthousiasme in voor een cursus.

Mijn vooronderzoek naar het bedrijf zag er goed uit, de telefoongesprekken waren overtuigend en er werden dingen beloofd die het waard leken om mijn laatste spaarcenten erin te steken. Ik had er écht zin in!

Juist daarom verbaasde het me des te meer dat er later zo weinig begrip, sympathie of meeleven bleek te bestaan.

Anyway… Na drie lessen begon het echter al te wringen. Wat mij vóór betaling beloofd was, kwam totáál niet overeen met wat er tot nu toe geleverd werd. Het geheel voelde voor mij rommelig, inefficiënt, onprofessioneel en ver onder de kwaliteit die je van een training van het betaalde bedrag mag verwachten.

Dus zat ik daar… midden in de nacht. Rechtop in bed. Dapperheid bij elkaar te rapen.

Nu ben ik niet op mijn mondje gevallen maar voor mezelf opkomen is toch echt iets anders dan voor een ander.

Uiteindelijk stuurde ik een beleefd bericht met een paar vragen over de inhoud en de organisatie. Niet verwijtend, gewoon: Ik heb wat vragen. Kunnen we hierover in gesprek?

Wat ik terugkreeg, had ik niet zien aankomen. Geen begrip, geen constructief gesprek. Ik was volgens hen de enige met kritiek, dus moest het wel aan mij liggen.

Pardon?

Sinds wanneer maakt het aantal mensen dat iets durft te zeggen mijn vraag minder valide?

Ik probeerde het opnieuw.

Tweede gesprek.
Zelfde resultaat.
Gesprek werd dit keer zelfs voortijdig afgekapt wegens tijdgebrek. Van hun kant, welteverstaan.

Derde poging dan maar.
Ik besloot nóg kwetsbaarder en open te zijn. Maar ook die poging leverde geen sympathie of flexibiliteit. Eerder extra verwijten.

Nog steeds wilde ik het netjes afronden. Ik dacht zelfs dat dat gelukt was. Maar twee dagen later kreeg ik een bericht waarvan ik serieus dacht dat het voor iemand anders bedoeld moest zijn. Maar nope…mijn naam stond toch echt bovenaan.

Ik antwoordde rustig dat samenwerken op deze manier lastig werd. Ik zei niets op over opzeggen. Niets over het gedrag. Niets over het gebrek aan meewerkendheid . Niets over hun onproffesionaliteit.

Gevolg: Iedere vorm van toegang of contact werd in één klap afgesloten. Alsof er een digitale deur dichtgeslagen werd. Later kreeg ik een mail waarin doodleuk stond dat ík had opgezegd.

Huh?!

En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik daarna ook nog een brief dat de “klachtgesprekken” als extra 1-op-1 gesprekken worden gezien. En als zodanig berekend zouden worden.

Ik herhaal…Huh?!

Sinds wanneer moet je betalen om een klacht in te mogen dienen? Dat is alsof je in een restaurant koud eten terugstuurt en vervolgens moet betalen voor de tijd dat de kok z’n schouders ophaalt en het bord weer in de magnetron zet. Eventjes opwarmen = extra kosten. Graag pinnen aan de bar. Absurd… maar zo voelde het.

Helaas moest mijn rechtsbijstand aan deze kwestie te pas komen en werd het een langslepende, energievretende kwestie. Iets wat totaal voorkomen had kunnen worden als het bedrijf simpelweg professioneel gehandeld had.

En dan zit je daar: niet gehoord. Wel beschuldigd en als klant ineens de boosdoener gemaakt.
Terwijl je gewoon vraagt om wat elke klant verdient: duidelijkheid, waar voor je geld, beloften die nagekomen worden, professionaliteit, een beetje respect.

Maar goed… inmiddels ben ik er wel klaar mee. De zaak is “afgehandeld” en ik heb mezelf beloofd dat ik er, na het schrijven van dit, geen seconde extra negatieve energie meer in steek.

Niet omdat het goed voelt hoor! Meer omdat mijn zenuwstelsel ook graag eens weekend wil.

Het universum, karma of welke administratieve kracht daarboven ook de planning doet, mag het verder afhandelen.

Ik pak popcorn en wacht wel af. 🍿